Van verhalen krijg ik bijna nooit genoeg. Wij mensen vormen verhalen en verhalen vormen ons. Met woorden geven we betekenis aan ons bestaan en proberen we iets van elkaar te begrijpen. Al spreekt het leven in vele talen voor zichzelf en is het boek van de wereld nooit helemaal te doorgronden. Daarom hou ik net zoveel van het mysterie tussen de regels door. Misschien is dat wel waarom ik ooit ben begonnen met Dagelijkse Moed.
Iemand vroeg me er laatst naar, waarom ik dit project doe. Ja, waarom eigenlijk? Acht jaar al verzamel ik hier verhalen, die ik schrijf op basis van interviews met inspirerende mensen en mijn eigen mijmeringen. Al die verhalen raken op hun eigen manier aan dagelijkse moed; een thema dat zich nog steeds niet laat uitleggen in een hapklare definitie. De term komt van Toon Tellegen. Hij schreef ooit over een jongetje dat graag meer moed wilde hebben: geen heldenmoed, of overmoed, maar gewone, dagelijkse moed. Ja, dacht ik meteen, dát is wat me raakt in het leven: dagelijkse moed. Ik voel het overal om me heen, wij mensen hebben het allemaal in ons.
Met alle kleine en grote uitdagingen die we in deze wereld op ons pad treffen, vraagt het dagelijkse moed om – dwars door alle ruis heen – naar ons hart te luisteren. Om in het gewone leven van alledag steeds opnieuw aanwezig te zijn in alles wat zich aandient. Om onszelf onder ogen te zien en temidden van anderen de mens te zijn die we zijn. Om op weg te gaan en in de enorme veelheid aan verhalen ons eigen plot te ontdekken. Dat is misschien wel de grootste uitdaging. Wie ben ik en wie is de ander? Welke verhalen vertellen we elkaar en wie zijn wij ten diepste? Want: als in het boek van de wereld ál het leven met elkaar is verweven, kun je dan nog spreken van een eigen verhaal?
Meebewegen met wat verteld wil worden
Zoals het leven altijd in beweging is, zijn wij dat als mensen ook. Wat zegt dat over onze verhalen? Ze helpen ons betekenis te geven, te ontdekken, te structureren en verklaren, om iets van houvast te vinden. Of om inspiratie te brengen en om te troosten. Al kunnen we ook in verhalen verstrikt raken, als we er te strak aan vasthouden, of als anderen ze voor ons hebben verzonnen. Verhalen stromen door ons allemaal en misschien maakt het niet uit waar ze vandaan komen. Wie weet is het de kunst om er iets mee te doen zodra ze in ons opwellen. Om in het moment zelf goed te luisteren, te voelen en te laten stromen wat er wil stromen. Om mee te bewegen met het verhaal dat verteld wil worden. Wat er ook komt. Misschien is dat waar dagelijkse moed vooral over gaat.
En zo ontstaan ook de verhalen op deze online verzamelplaats. Het zijn unieke momentopnames uit een stroom die altijd doorgaat, al vertellen ze allemaal iets over de verbindende gouden draad die aanwezig is in de plot van onze levens. Daarom kan ik er bijna geen genoeg van krijgen. In de veelheid aan verhalen die ik overal ontmoet, schuilt een grote schoonheid. Omdat ze iets van onze menselijke aard tonen én omdat ze onderdeel zijn van het mysterie waar wij in leven. Verhalen horen bij ons bestaan, bij mens zijn. Zoals het vermogen van water om naar beneden te vallen, zo zijn wij de mensen die we zijn. In vele gedaanten en met vele verhalen die elk op hun eigen wijze iets tonen van onze dagelijkse moed. Daarom vind ik het zo mooi om daar af en toe iets van te mogen delen op deze website.
Het heilige vermoeden
Al schuilt het wezen van ons mensen en dagelijkse moed misschien wel het meest in de ruimte áchter onze woorden en zinnen. In het ongezegde. Daar waar we zonder verhaal zijn. Waar we in stilte de bedoeling voelen en opeens anders kijken naar dezelfde wereld. In het heilige vermoeden dat onder alle talige uitwisselingen van de mensheid een ultieme, onspreekbare taal ligt, die de diepere essentie raakt. Een essentie die we met ons hoofd nooit helemaal kunnen vatten en die toch dwars door ons heen spreekt. In al onze verhalen én tussen de regels door, vanuit het hart.
Afbeelding: ‘The Messenger’ van digital art kunstenaar Chris Petterson